چکیده:گنبد ترکیب شگفتی از عناصر هندسی است.برای اجرای این نوع پوشش دایره شکل بروی یک ته رنگ مربع از روشهای گوناگونی استفاده می شد که می توان به سکنج و ترکین اشاره کرد(در معماری بیزانس به این نوع گوشه سازی طاسچه گفته می شد)که با اجزای خود تکامل یافته به حد انتهای خود که انتهای گنبد بود می رسیدند.معماران ایرانی در نهایت چیره دستی و قدرت تخیل فراوان مطابق روحیات و احساسات خود و جامعه آن روزگار انواع گنبد را از لحاظ فرم،ابعاد، مصالح و...به دنیای مادی هدیه کردند.گنبد یکی از عناصر مهم در معماری ایران است و یکی از بخشهای نا گسستنی از آن است دلایل استفاده از گنبد در معماری این بود که ایرانیان اصولا از ساختمان با ستونهای زیاد خوششان نمی امد و برای اینکه یک فضای مسقف بزرگ بدون ستون ایجاد کنند از شیوه نیارشی گنبد استفاده می کردند.شیوه رازی نیز چهارمین شیوه معماری ایران است که تمامی خصوصیات خوب شیوه های گذشته را دارد.این شیوه در سال 295 هجری با مقبره امیر اسماعیل سامانی اغاز شد که خود این بنا در بین سالهایی ساخته شد که شیوه خراسانی رایج بود.